Sumatra kökenli mutasavvıf şair; Malay dilinde tasavvufî eser veren ilk müellif ve 'syair' nazım biçiminin öncüsü kabul edilir (öl. yaklaşık 1590; tarih ihtilaflıdır — 1527 ve 17. yüzyıl başı görüşleri de vardır). İbnü'l-Arabî'ye dayanan vahdet-i vücud ve yedi mertebe (martabat) anlayışının Malay-Güneydoğu Asya dünyasındaki en hararetli temsilcisi olup Açe Sultanlığı'nın himayesinde bulundu. Bir nesil sonra öğretisi Nûreddin er-Rânîrî tarafından sapkın sayılıp eserleri fermanla yakıldı. Nisbesi Sumatra'nın kuzeybatısındaki Barus/Fansur'a işaret eder; kabri ihtilaflıdır (Oboh-Subulussalam, Ujung Pancu, Mekke ve Barus rakip iddialar). (Kaynak: TDV İslâm Ansiklopedisi 'Hamza Fansûrî'; Endonezya/İngilizce Vikipedi; İstanbul Üniversitesi İslam Tetkikleri Dergisi.)