İsmâil b. İbrâhim el-Cebertî (722/1322 – 806/1403), Yemen'in Zebîd şehrinde yetişen, Resûlî dönemi tasavvufunun önde gelen mutasavvıflarından ve İbnü'l-Arabî ekolünün (vahdet-i vücûd) savunucusudur. Kâdiriyye silsilesine bağlı olup adına nisbet edilen Cebertiyye tarîkatının kurucusu kabul edilir; müridlerine Fusûsü'l-hikem'i tavsiye etmesi ve günlük Yâsîn virdiyle tanınmasıyla mensupları "ehl-i Yâsîn" diye anılmıştır. En meşhur talebesi, İnsân-ı Kâmil müellifi Abdülkerîm el-Cîlî'dir. Vefatında Zebîd'deki Bâb-ı Sihâm Kabristanı'na defnedilmiş ve kabri üzerine bir türbe inşa edilmiştir.