İsmâil b. Câfer es-Sâdık, altıncı imam Câfer es-Sâdık'ın en büyük oğludur; annesi Fâtıma bint Hüseyin b. Ali el-Esrem'dir. İsmâilî gelenekte merkezî bir şahsiyettir: bu kola göre imâmet babası Câfer'den oğlu İsmâil'e (ve sonra onun oğlu Muhammed b. İsmâil'e) geçmiştir; bu yönüyle İsmâiliyye'nin adını aldığı imamdır. İsnâaşeriyye (On İki İmam) geleneğinde ise imâmet İsmâil'in kardeşi Mûsâ el-Kâzım ile devam etmiştir; çünkü İsmâil babasının sağlığında, yaklaşık 138 (755) yılı civarında Medine'de vefat etmiştir. Câfer es-Sâdık'ın, oğlunun öldüğünü inkâr edenlere karşı şahitler huzurunda oğlunun yüzünü açtığı ve bunun 'bedâ' kavramıyla ilişkilendirildiği meşhurdur. Cennetü'l-Bakî'ye defnedilmiş; kabri üzerine Fâtımîler döneminde yapılan kubbeli türbe 1925-26 Bakî yıkımlarında kaldırılmıştır. Azınlık bir İsmâilî rivayeti onun babasından sonra yaşadığını ve Suriye'deki Selemiye'de defnedildiğini ileri sürer; bu mezhebî bir görüş olarak kaydedilir.