Ebû Bekir Dülef b. Cahder eş-Şiblî (247/861-334/946), valilik görevini bırakıp tasavvufa yönelen ve Cüneyd-i Bağdâdî'nin yanında kemale eren Bağdat mektebinin büyük sûfîsidir. Cüneyd onun için "sûfîlerin tacı" demiş; mârifet ve tevhid konusundaki derin sözleri ve şathiyeleriyle tanınmış, Hallâc-ı Mansûr'un yakın dostu olmuştur. Kādiriyye silsilesinde Cüneyd'den sonraki halkadır; kabri Bağdat'ın A'zamiye semtindeki Hayzürân Mezarlığı'nda olup kesin koordinatı ikinci bağımsız kaynakla doğrulanamamıştır. (Kaynak: TDV İslâm Ansiklopedisi "Şiblî, Ebû Bekir"; Kuşeyrî, er-Risâle.)