Gücerât (Hindistan) kökenli, Hadramevt nesebli, 17. yüzyılda Açe Sultanlığı'nın en nüfuzlu müftüsü ve şeyhülislâmı olan âlim (öl. 1658). 1637'de Açe'ye gelip Sultan İskender Sânî döneminde en yüksek dinî makamı üstlendi ve yedi ciltlik 'Bustânü's-selâtîn' başta olmak üzere sultanlığın en üretken müellifi oldu. Hamza Fansûrî ile Şemseddin es-Sumatrânî'nin vahdet-i vücud öğretisinin başlıca muhalifiydi; sultanın desteğiyle bu eserlerin yakılması onunla anılan tartışmalı bir olaydır. 1644'te saray gözünden düşünce Açe'den ayrıldı ve memleketi Ranir/Rander (Gücerât, Hindistan) şehrinde vefat etti; kabri Hindistan'dadır. (Kaynak: TDV İslâm Ansiklopedisi 'Nûreddin er-Rânîrî'; Endonezya/İngilizce Vikipedi; Wikidata Q7070303.)