Ebû Süleyman Dâvûd b. Nusayr et-Tâî (ö. 165/781), Kûfe'de Ebû Hanîfe'nin önde gelen talebelerinden bir fakih iken ilmi bırakıp zühd ve ibadete çekilen ilk dönem sûfîliğinin büyük simasıdır. Az yemek, az konuşmak ve az uyumakla örülü sıkı bir riyazet hayatı sürmüş; Ma'rûf-i Kerhî'nin mânevî hocası olarak tarikat silsilelerinde Habîb el-Acemî'den sonraki halkayı oluşturmuştur. Vasiyeti gereği gösterişsiz bir yere defnedildiğinden kabrinin kesin konumu bilinmemektedir. (Kaynak: TDV İslâm Ansiklopedisi "Dâvûd et-Tâî"; Attâr, Tezkiretü'l-evliyâ.)