Bayramiyye'nin Melâmiyye kolunun pîri kabul edilen sûfî. Doğum tarihi bilinmez; doğum yeri kaynaklarda Göynük ve Bursa olarak ihtilaflıdır. En erken kaynak Abdurrahman el-Askerî'nin Mir'âtü'l-ışk'ıdır; halk arasında Bıçakçı Emîr Dede diye tanınmış, "Ömer" adını ilk kez Taşköprizâde kaydetmiştir. Bıçakçılık mesleğinden ötürü "Sikkînî" nisbesiyle anılır. Tasavvufa Bursa'da Somuncu Baba (Hamîdüddin Aksarâyî) çevresinde başladığı, sülûkünü Hacı Bayrâm-ı Velî'nin yanında tamamlayıp halifesi olduğu kabul edilir; şeyhinin vefatından sonra Göynük'e yerleşti. Menkıbeye göre taç-hırka gibi zâhirî alâmetler konusunda Akşemseddin ile ihtilafa düşmüş, taç ve hırkasıyla ateşe girdiği, kendisine zarar gelmeden yalnız alâmetlerin yandığı rivayet edilir; zâhirî alâmetleri terk edişi Bayramî-Melâmîliğinin başlangıcı sayılır. 880'de (1475) Göynük'te vefat etti; sekizgen planlı müstakil türbesi Göynük Çeşme Mahallesi'ndedir. Yolunu halifesi Bünyâmin Ayâşî sürdürmüştür. (Kaynaklar: Haşim Şahin, TDV İslâm Ansiklopedisi 'Ömer Dede Sikkînî'; Türk Edebiyatı İsimler Sözlüğü 'Emîr Sikkînî'; Kültür Portalı 'Ömer Sekkin Hazreti Türbesi'.)