Dâvûd-i Halvetî

Dâvûd-i Halvetî, Osmanlılar döneminde Mudurnu'da yetişen velîlerden biri olarak anılır. Ali Bey adında bir zatın oğlu olup kaynaklarda 'Uzun Dâvûd' ve 'Dâvûd-i Mudurnî' adlarıyla da tanınır. Tasavvuf yolundaki terbiyesini Halvetî büyüklerinden Seyyid Yahyâ-i Şirvânî'nin önde gelen talebelerinden Şeyh Habîb'in yanında almış; onun sohbetlerine devam ederek tasavvufun yüksek marifetlerine ulaştığı belirtilir. Kendisinin meczûb bir zat olduğu nakledilir. İsfendiyâroğlu Kızıl Ahmed'in ondan 'devâir-i hamse' (beş daire) konusunda bir eser yazmasını istemesi üzerine, tasavvuftaki cezbe ve sülûk hâllerini Arapça ve Türkçe şiirlerle anlatan Gülşen-i Tevhîd adlı kitabını kaleme alıp gönderdiği kaydedilir. Kaynaklarda nakledildiğine göre ona bazı hâller nispet edilmiştir: susuz bir bozkırda meczûb bir dervişin, yani Şeyh Süleymân'ın, elindeki su dolu ibriği havaya fırlattığı ve ibriğin yere düştüğü anda boğucu sıcak havanın geçtiği anlatılır. Yine doğuştan dili tutuk olan bir kişinin, Şeyh Dâvûd'un dua edip ağzına okumasının ardından dilinin açıldığı rivayet edilir. Bu nakiller, kesin bir hüküm verilmeksizin vakur ve temkinli bir dille aktarılmaktadır. Dâvûd-i Halvetî'nin 1507 (H.913) yılında Mudurnu'da vefat ettiği belirtilir.