Safeviyye tarikatının kurucusu Safiyyüddîn-i Erdebîlî'nin oğlu ve halefidir. Babasının 735'te (1334) vefatı üzerine Erdebil dergâhının başına geçti ve yaklaşık altmış yıl tarikatı yönetti; postnişinlik bu dönemde babadan oğula geçen bir gelenek hâlini aldı. Babasının kabri üzerine türbe, dervişler için halvethâne ve dârülhuffâz gibi binalar yaptırarak bugün UNESCO Dünya Mirası listesindeki Şeyh Safiyyüddîn Külliyesi'nin çekirdeğini oluşturdu. Halifeleri aracılığıyla tarikatı Gürcistan ve Horasan taraflarına yaydı; meşhur halifesi Kāsım-ı Envâr'ı önce Gîlân'a, 779'da (1377) Herat'a gönderdi. Kaynaklar Timur dâhil dönemin hükümdarlarının kendisine saygı gösterdiğini aktarır. Onun döneminde Safeviyye, Sünnî çevrelerde de itibar gören tasavvufî bir tarikattı. 794'te (1392; bazı kaynaklarda 1391) vefat etti ve Erdebil'de babasının yanına defnedildi; yerine oğlu Hâce Alâeddin Ali geçti. Bayramiyye silsilesi bu aile yoluyla Erdebil dergâhına bağlanır. (Kaynaklar: Reşat Öngören, TDV İslâm Ansiklopedisi 'Safeviyye'; Ankara Üniversitesi Açık Ders; UNESCO WHC ref. 1345.)