Abdülmuttalib b. Hâşim

Hz. Peygamber'in dedesi; Kureyş'in reisi ve Zemzem'i yeniden ortaya çıkaran kişi.

Asıl adı Şeybe'dir. Babası Hâşim, annesi Neccâroğulları'ndan Selmâ'dır. Medine'de doğdu ve sekiz yaşına kadar annesinin yanında kaldı; ardından amcası Muttalib onu Mekke'ye getirdi. Mekkeliler, mütevazi kılığıyla gördükleri çocuğa "Muttalib'in kölesi" anlamında Abdülmuttalib dediler ve bu ad kalıcı oldu.

Amcası Muttalib onu yetiştirdi ve ölümünden önce kabile reisliğini ona bıraktı.

Gördüğü bir rüya üzerine, Kâbe civarında Cürhümlüler'in kapattığı Zemzem Kuyusu'nu buldu; Kureyş'in itirazına rağmen kuyu üzerindeki hakkını korudu. Böylece hacılara su dağıtma görevi olan sikāye kendisine geçti.

Erkek evlât azlığı sebebiyle sıkıntı çektiği yıllarda, on oğlu olursa birini kurban etmeyi adadı. Adağı gerçekleşince çekilen kur'ada oğlu Abdullah çıktı; onu 100 deve fidye vererek kurtardı.

Kâbe'yi yıkmaya gelen Ebrehe ile müzakerelerde bulundu.

Doğruluğu ve adaletiyle tanınırdı. Ömrünün sonlarına doğru putlara tapmayı ve içkiyi terketti, Kâbe'nin çıplak tavaf edilmesini yasakladı; tek tanrı inancına ve âhirete iman ederdi.

Yaygın rivayete göre seksen iki yaşında Mekke'de öldü (577). Vefatında şehir günlerce yas tuttu, dükkânlar kapandı ve hakkında mersiyeler söylendi.

Tesir Halkası — Beş hanımından on oğlu oldu; bunlar arasında Hz. Peygamber'in babası Abdullah ile Abbas anılır. Oğlu Abdullah'ın ardından yetim kalan torunu Muhammed'e gereken ihtimamı gösterdi; kendisinden sonra da onun bakımını oğlu Ebû Tâlib'e vasiyet etti.

Türbesi ve Külliyesi — Mekke'de Hacûn Mezarlığı'na, atası Kusay'ın yanına defnedilmiştir.